Oh dagelijks leven, jij eindeloze sleur
Zelfs de herfst geeft je geen kleur
Een paar uur verder ben je voorbij
Morgen volgt van jou kopij

Jij keer zeven, een week passeert
Wat heb je van je voorgangers geleerd?
Herinnering is van gisteren, jij bent vandaag
Je kruipt voort, snel, sneller, immens traag

Oh dagelijks leven, jij terugkerende ellende
Wat was vandaag, is ook morgen een bende
Weet met het verstrijken van de tijd
Raak je nooit het heden kwijt

Jij met twaalf in een dozijn
Als repeterend, geestdodend refrein
Pak het dan met beide handen
Gedoemd in malheur te verzanden

Oh dagelijks leven, jij onbeschreven blad
Zo vastgeroest dat je vergat
Een nieuwe dag, niet eens verborgen
Tiktak tiktak, en het is morgen

Het is zomer. De vogeltjes wekken me voor de wekker zijn indringende, afschrikkende klanken laat horen. Gordijnloos schijnt de zon al vroeg naar binnen. Ik worstel, ik mis, zo erg. Ik wil niet, ik sta op. De auto blijft staan, het is droog. Ik fiets. Hard trap ik achteruit, remmen. Ik slalom tussen plots stoppende auto’s. Een collega fietser slaat af, ik ga rechtdoor, ik ontwijk. Een tram!! Nog maar net van de schrik bekomen steekt een schoolklas over. Of wat straks de schoolklas gaat vormen. Een zebra, pad doemt op. Ik had het kunnen weten. Ik kijk rechts, ik ben links. Een groepje mensen wachtend tot de huisarts zijn deuren opent. Een sigaretje, papieren koffie. Horloges reflecteren het ochtendlicht, ongeduld en berusting, de buurt op straat. Haastend naar de verderop geparkeerde auto. Hippe tas, autosleutels, een boterham geklemd tussen de gestifte lippen. Ik steek over, rust, een park. Gemeentewagen past net tussen de lijntjes van het aangegeven FIETSpad. Ik fiets door het gras, ik waan me veldrijder. Mijn fiets niet. Mijn fiets, geen Mike, geen Johny. Hoepel, vernoemd naar zijn achterband. Gevonden door een junkie. De trappers kraken en draaien mee op het ritme van de wielen. Mijn voeten geven zo nu en dan geduldig gehoor aan het circuleren van de pedalen. Een vliegje, een horde vliegjes. Gedoekte vrouwen lopen in een straf tempo hun dagelijks rondje. De mevrouw in winterjas rent lopend voorbij. Ze zal het wel warm hebben. Even verderop, een open ruimte geflankeerd door struiken volgroeit bloesem. Het oude heertje en zijn ritmische dans van ochtendstijfheid. Ik weet waar ik ze tegenkom, ik weet waar ik moet kijken. Ik mis ze als ze er niet zijn, ik fantaseer over hun dag, die van mij ken ik al. Ik sla af. Stoplicht, ik stop niet. Iedereen stopt, dus ik niet. Stoplicht, ik stop. Iedereen rijdt door, dus ik niet. Ik rij langs de tram. Hij komt, zoals verwacht, net aan. Volgepakt, volgeplakt, met mensen van de dag. Een jonge man, strak in pak, aktetas. Hij ziet er netjes uit. Genoeg geld voor een pak? Te weinig voor benzine? Te zweterig voor een fiets? Maar wel een net pak. Of een goedkoop pak. Tweedehands? Het is nog vroeg, mijn onophoudelijke gedachtestroom is klaarwakker. Hij past nog net in de tram, er stapt niemand uit. Ik fiets door, oversteken, schuin de straat over. Spookrijdende laatste meters. De kroeg, op steenworpafstand van mijn gemuurde, raamloze verblijfsplaats. De vergane glorie, de nachtdienst, de werkloze, de verslaafde. Ze zitten buiten. Rook stijgt op, een cognacje naast de koffie, krantje op tafel. Een inhoudsloze, lege blik. De deur gaat dicht. De wereld buiten gaat aan mij voorbij. Terwijl ik door het kiertje van het afgeplakte raam zie dat de lucht betrekt. Het zal wel waaien vandaag.

Einde. Een einde heeft een boodschap. Een einde vertelt dat iets ooit begonnen is. Een einde betekent dat iets over is. Het is niet meer. Het kan niet meer. Het mag niet meer. Maar ooit is het begonnen.

Bij mij is het begonnen, 24 jaar geleden. Met mijn vader en mijn tweelingzusje. Ik was zeven. Naar het hockeyveld. Er lag nog maar één kunstgrasveld. Zand natuurlijk. Het eerste jaar, of een deel er van, alleen maar trainen. Ik hou van trainen. Ik weet niet of ik ook van trainen hield. Dat eerste jaar.

Al vaker was ik op het hockeyveld geweest. Met mijn vader. Kijken bij een team dat hij coachte. Ik was een mini. Met mijn zusje of met mijn broer. Mee naar de voorbespreking bij een speler thuis. Een studentenhuis of bij ouders. Ik weet nu wat die jongens destijds misschien dachten. Ik ben speler. Geweest. Ik vond het leuk. Er waren koekjes. Heel stil zijn bij de voorbespreking. Op de bank tijdens de wedstrijd. Mijn vader schreeuwde. Ik denk dat ik het leuk vond. Ik ging vaak mee. Na de wedstrijd was het spannend. Misschien mocht ik wel een broodje kroket. Of een biertje ruilen voor een AA-tje. Bier ruilen. Ik was nog jong.

Ik hockeyde een jaartje. Ik was spits. Wij waren slecht. Scoorden nooit. Ik in ieder geval niet. Het opvolgende jaar wel. Ik scoorde vijf keer. Mijn tweelingzusje. Ook spits. Vijftien. Zij scoorde vijftien keer. Ik werd keeper. De keeper van Hilversum, de club van mijn vader. Volgens mij heet hij Robert. Robert was stoer. Hij was keeper. Misschien is hij nog steeds keeper. Hij wel.

Ik had spijltjes. Leren legguards met spijltjes. Als het nat was zogen ze zich vol. Als het koud was had ik bevroren voeten. Als het warm was had ik zweet. Ik speelde ook nog wel eens. Maar ik was keeper. Ik was altijd al keeper. Als baby lag ik op mijn buik met een hockeystick in mijn rechterhand. Ik was altijd al keeper. Volgens mij vond ik het leuk.

Ik speelde bij Alkmaar. Ik won het toernooi van Alkmaar. Kaasbolletjes toernooi? Truitje toernooi? Geen idee. We wonnen op strafballen. Op een grasveld. Ik stopte de beslissende. De bal was zacht. Bleef liggen op de in het gras gesleten doellijn. Het doel had nog geen net. Het was een plank.

In de C ben ik gescheiden. Mijn zusje mocht niet naar de C1. Ik wel. Ik was keeper. Foam. Er kwam foam. De keeper van mijn vader had foam. Witte OBO’s. Witte. Mijn coach kwam bij mij thuis. Ik kreeg foam. Zwarte Mercian. Ze waren niet wit. En geen OBO. Ik was trots. Tot de eerste wedstrijd. Ik verloor van de Terriërs. Het kwam door mijn legguards. Nooit meer foam. Tot de volgende training.

Ik was keeper. In de huiskamer. Op straat. Mijn spullen trok ik thuis al aan. De auto in. Zonder helm. De auto uit. Helm op. Veld op. Hockeyen deed ik allang niet meer. Mijn stick zat rechts. Links een leren stinkende handschoen. Toen nog wel.

Een B-tje. Een heel jong B-tje. Ik speelde tegen de kraaien. Een oefenwedstrijd met Dames 1. Ik denk dat we wonnen. Ik werd een senior. Ik was een junior. Nog heel erg een junior. Ik mocht naar dames 1. Ik scheurde mijn enkelbanden.

Ik was keeper. En ik was geblesseerd. Het was mijn leven. Heel lang mijn leven. Het is mijn herinnering. Het zijn mijn vrienden. Zo is het begonnen. Nu is het verleden.

Donderdag nog één keertje. Nog één keertje vliegen. Dan is het klaar. Een einde heeft een boodschap. AA-tje ruilen voor een biertje.

Het jaar 2011 is het jaar van demonstreren. Van demonstreren en van bezuinigen. En vooral ook van demonstreren tegen bezuinigingen. De Kerstman wordt weg bezuinigd en Nederland koopt de Albert Heijn leeg. De benzine voor zijn arrenslee is niet meer te betalen, en Nederland geeft bakken met euro’s uit aan Sinterklaas en kerst. De waarde van de euro daalt, maar Nederland heeft deze speelgoedmunt toch nooit kunnen waarderen. Geert Wilders, de stem van het volk (Rowwen Heze brult het al jaren, het is een kwestie van geduld, tot heel Holland Limburgs lult), doet onderzoek naar de terugkeer van de gulden.  Living in the past, met je engelenhaar, living in the past.

Kijk naar morgen mensen. 2011 staat op het punt 2012 te worden. Onthoud het goede, leer van je fouten en leef je dromen. Gepredik van de hoogste plank. Robert M. stapt na het hofnarretje de kerk binnen. Kardinaal Simonis knikt goedkeurend, “ik wil de privacy van een priester niet schenden.” De kerk loopt leeg. Zoveel gelovigen, zo weinig actief. Seksueel misbruik mag, God kijkt toe en maakt Maria zwanger. Wees gegroet Maria, vol van genade. De Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen.

Vrouwenrechten!! In Italië gaan de vrouwen de straat op. Het moet afgelopen zijn met het seksisme in het land. Vrouwen willen niet langer enkel als lustobject gezien worden.  De nobelprijs voor de vrede gaat naar drie voorvechters van vrouwenrechten, paus Johannes Paulus II wordt zalig verklaard en Berlusconi treedt af. Ondertussen wacht Strauss Kahn in een cel in New York op zijn vrijlating. Terwijl homo’s in the Big Apple mogen trouwen, heeft Strauss Kahn vrijwillige seks. De presidentskandidaat treedt af bij het IMF. Juist nu de financiële wereld te kampen heeft met zwaar weer. Occupy slaat zijn tenten op en ze worden uiteindelijk met geweld weer afgebroken. Kamperen voor de kraampjes van de financiële markt. Mensen in pak langs een legertent. Amerika haalt al zijn troepen uit Irak en de NAVO valt Libië binnen. Nederland gaat op politie missie naar Afghanistan, Marco Kroon voorop. Hij spelt zijn Willems Orde nog eens op zijn onthaarde borstkas en trekt de Chorea-vallei in. Nooit meer indoor vechten!! Nooit meer positieve borstharen. Voor Amy Whinehouse gaat die vlieger ook op. Wilders gaat niet naar Kunduz. Wilders gaat eerst naar Gouda.

Minister Opstelten stelt een plan op voor diezelfde politie. ‘De weg naar een veiliger land’. Aanpakken van criminele jeugdgroepen, overvallen, straatroof, inbraken, geweld, zedenmisdrijven, onveiligheid op straat, dierenmishandeling, cybercrime, opsporing van criminele samenwerkingsverbanden. Vraag ik me af, what the fuck deed de politie voor dit plan? Hoeveel projectgroepen en wijze mannen hebben zich over dit plan gebogen? Hoeveel euro’s zijn hiervoor gedrukt? Goed opgesteld, Opstelten. Dit lijstje had ik twintig jaar geleden ook wel voor u paraat, toen ik nog liep, op stelten.

In Tunesië steekt een werkloze zichzelf in brand en de premier treedt af.  Demonstreren tegen het bewind. Niet in België. België heeft geen bewind. België heeft 536 dagen geen bewind. België is wereldrecordhouder geen bewind hebben. Wereldrecordhouder is iets om trots op te zijn. België schaamt zich. Demonstreren tegen het beleid, voor meer vrijheid. Tunesië begint. Algerije volgt. Jordanië volgt. Egypte volgt. Marokko volgt. Syrië volgt. Jemen volgt. Libië volgt. Libië blijft volgen. Achtervolgen. Vervolgen. Grote gevolgen. Maandenlange gevechten. NAVO bemoeit. Nederland wil ook meespelen. Helikopter landt, helikopter gepikt, helikopter bemanning gevangen. Bezuinigen!! Op defensie. Defensie verdedigt zichzelf, verdedigt een land. Een militair wordt doodgeslagen tijdens een cursus zelfverdediging.

Khadafi verdedigt zichzelf tot zijn laatste adem. Roept zijn aanhangers op de ogen uit te drukken van degene die tegen Libië zijn. In de wereld der blinden is eenoog koning. Khadafi is dood. Bin Laden is dood. Een zeemansgraf. Voor een moslim. Maar wel volgens de regels. Een zeemansgraf. Voor een moslim.  Concert at Sea wordt afgelast. De tweede dag. Te harde wind. Op zee geen minaretten. Slechts windmolenparken. Allah is groot. Wilders wordt vrijgesproken. Hij beledigt geen moslims. Hij zet  niet aan tot haat. Hij zet niet aan tot discriminatie. Maak van hij gij en u heeft de geboden uit de bijbel. That’s right, de bijbel. Paus Benedictus wordt uitgewuifd op een vliegveld in Madrid, het einde van de wereld jongeren dagen. Eerder werd een wake van de paus gestaakt wegens noodweer. God blaast. Allah stormt. Bin Laden, beschoten in zijn woning. Niks in een grot. Gewoon een dikke vette villa in Pakistan. Geen beelden, te schokkend. In de wereld van realilty tv, live shows, youtube, social media. Uploaden die foto’s. Je bent pas dood als het op facebook staat. The end.

Mubarak kiest voor zijn leven.  Veroordeeld door de Europese leiders dus Berlusconi roemt de Egyptenaar. Noemt hem een wijs man. Mubarak is niet meer. Berlusconi is niet meer. Kim Jong-il is niet meer. Het hart van de Noord-Koreaan staat stil tijdens een treinreis. Geheel volgens het NS-principe. Twee miljoen euro boete. De prestatieafspraken niet gehaald. Te veel treinen stonden te lang stil. Een financiële meevaller voor kabinet Rutte.  De premier stuurt zijn koperdieven nog maar eens op pad en kondigt bezuinigingen aan dus het OV staakt. En de OV-chipkaart wordt gekraakt. De boete van de NS staat ook voor 2012 op de begroting.

Bezuinigingen. De troonrede. Beatrix. De Kings’s Speech. “Het jaar dat voor ons ligt, wordt een jaar van ingrijpende bezuinigingen. Dit zijn maatregelen die alle Nederlanders raken.” Speciaal onderwijs, kunstenaars, kinderopvang, OV, defensie, onderwijs, publieke omroep, PGB, huisartsen, sociale werkplaatsen.  Inderdaad, alle Nederlanders. Jezus Christus stormt het concertgebouw binnen en verstoort Beatrix’ concert. Een staande ovatie, winnaar van vier Oscars.

Australië overstroomt. Brazilië overstroomt. China overstroomt. Bangkok overstroomt. Thailand overstroomt. Japan tsunamiet, Zomer in april. Herfst in juni. Geen harde afspraken tijdens de klimaattop. Maar Nederland is tevreden. Blub blub blub blub.

Overal is water. Chemie-pack staat in brand. De duinen staan in brand. Aangestoken. Heel Nederland lijkt aangestoken. Licht ontvlambaar. Ruzie met je vriendin? Hup naar de supermarkt en neem je wapen mee. Schiet je geliefde dood in huis en pak de trein. De toegesnelde politieagente niet ontzien. In Alphen heeft Tristan van der V. een wapen. Drie wapens. Zeven doden. Ik ga naar school en neem mee, een wapen. De politie heeft geen zicht op wapenvergunningen. OPSTELTEN?? Eén Europa? Noorwegen. Eiland. Oslo. Haat. 76 doden. België. Kerstmarkt. Luik. Haat. Zeven doden.

De politie creëert opzettelijk een file. Boeven rijden er opzettelijk op in. Dood. Niet de politie. Niet de boeven. Een filerijder. Nederland beeft. 4.5 op de schaal van richter. Scheurtje in de muur. Nieuw-Zeeland beeft. 6.3 op de schaal van richter. 181 doden. Turkije beeft. 7.2 op de schaal van richter. Honderden doden. AJAX beeft. Cruijff keert terug. Cruijff gaat weg. Cruijff klaagt aan. Wesley valt aan. Esteban is keeper. Esteban verdedigt. AJAX is kampioen. Glimmende schaal, doffe ellende.

Doffe ellende. Minister Veldhuijzen van Zanten weet van wanten. Brandon wordt al drie jaar lang vastgebonden in een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Hij wordt goed behandeld. Knap veldwerk Veldhuijzen. Brandon gebonden. Mauro moet weg. Sahar mag blijven. Sahar is te verwesterd, kan niet terug naar Afghanistan. Het CDA is voor een humaner beleid in de toekomst. Mauro stapt op het vliegtuig en vliegt een fantastische toekomst tegemoet. Maar eerst een wegbezuinigd studentenvisum.

De arts van Michael Jackson gaat voor vier jaar de cel in. Nalatigheid bij de behandeling van slaapproblemen van MJ. Hij kreeg een narcosemiddel. Een narcosemiddel!! Dokter Death is dood. Hij hielp mensen met een euthanasie wens.

Albert Heijn is dood. De koning is dood, langleve de koning. Plus neemt over, met fucking slechte reclames!!

ABN AMRO draait een goed jaar. Verliest vierhonderd miljoen euro. Amerika verhoogd het schuldenplafond met 2100 miljard en voert voor 2400 miljard aan bezuinigingen door. Bij ING verdwijnen 2700 banen en de bestuurders krijgen weer bonussen. Who’s kidding who? De Europese financiële markten liggen op hun gat. Voor Griekenland komt een reddingsplan. Italië demonstreert tegen de bezuinigingen en de IJslanders zeggen nee tegen het Icesafe akkoord. De kredietwaardigheid van Griekenland wordt verder verlaagd. Ierland krijgt de junkstatus. Griekenland is nog minder dan een Junkie. Opstelten weert buitenlanders uit coffeeshops. Eigen volk. Besloten clubs. De wietpas. In Auschwitz stelen bezoekers prikkeldraad. Van Johnny Hoogerland kan het prikkeldraad gestolen worden. Voor Johnny Kraaijkamp is het zonnetje in huis voor altijd ondergegaan. Johnny Hoes vergezeld hem op zijn reis en begeleidt het geheel met een vette meezinger. De kamer pleit voor meer Nederlandstalige muziek op de wegbezuinigde radio 2.

De Nederlandse economie groeit nauwelijks meer, maar op de A2 ligt het geld voor het oprapen. Men raast er hard voorbij, 130km/uur. Buiten de spits. Net als op de A16. Buiten de spits. 130!! Niet bij file of bij wegwerkzaamheden. 130!!

Bij Philips gaan 4500 banen verloren. Polen verdenkt Philips van omkoping van ziekenhuisdirecteuren. Het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam wordt geteisterd door een multiresistente bacterie. Het dak van het stadion van FC Twente stort in en Denemarken voert grenscontroles in om Oost-Europese criminelen te weren. West-Europese criminelen zijn blijkbaar gewoon welkom. Het lijken opzichzelfstaande gebeurtenissen. Ik zie een Pools verband.

In Duitsland hebben ze last van een heel andere bacterie. De tuinbouwsector loopt miljoenen waardeloze euro’s mis door de EHEC-bacterie. Komkommers vliegen niet meer over de toonbank al is taugé de dader. Varkens vliegen wel over de toonbank. Onverdoofd en oorverdovend geslacht. Varkensboeren gaan de straat op. Demonstreren tegen te lage prijzen. Wat een verademing, demonstreren tegen te lage prijzen.

Spanje demonstreert tegen te hoog. De werkloosheid. Bij het UWV verdwijnen duizend banen. De computer neemt werk over. CITO-toets mislukt, computerstoring. Hulpdiensten in Rotterdam hebben dagje vrij, storing KPN. BlackBerry weigert dagen dienst. Miljoennota wordt gehackt. Websites van de gemeenten zijn lek. Voicemails van politici zijn openbaar doordat Vodafone ze niet goed afschermt. News of the World gaat ten onder omdat ze afluisteren. Een ingestorte zendmast? Nope, Steve Jobs is dood. iPhone 4s staat op stil.

Een 63-jarige vrouw in Friesland zit niet stil. Ze bevalt van een dochter. Net als een 12-jarig meisje in Groningen. In Nij Beets vermoord een vrouw haar vier baby’s en wordt veroordeeld. Twaalf jaar de cel in. Onbegrijpelijk zegt haar advocaat. Onbegrijpelijk zeg ik. Drie jaar per baby. Gerechtigheid? Een Nederlands-Iranese vrouw wordt opgehangen wegens drugssmokkel. Een laffe daad, vindt Wilders. “Doe eens normaal  man”, zegt Rutte. Oh nee, ook dat was Wilders. ‘Doe zelf eens normaal man’ maakt Rutte ondanks zijn gênante en onhandige optreden tijdens de Eurotop, de politicus van het jaar. De druppel voor Verdonk. Ze stapt uit de politiek. Ze zat blijkbaar nog in de politiek.

Obama zit ook nog in de politiek. Zijn geboortebewijs maakt een eind aan een tijdenlange discussie. Obama is een Amerikaan. Doe er je voordeel mee. Oud-president Bill Clinton is op uitnodiging van Achmea te gast in Nederland. De kosten voor de ziektekostenverzekering gaan volgend jaar wederom omhoog.  Een ander leider wordt ook voormalig leider. De Dalai Lama stopt als ceremonieel leider van Tibet. En een ceremonie it was. William and Kate zijn getrouwd. Great Britain heeft weer een sprookjeshuwelijk. Het laatste sprookjeshuwelijk bleek geen sprookje. Het bleek ook geen huwelijk. In London zijn er rellen. In Lorret de Mar zijn rellen. Jongeren de straat op. Hit-and-run afspraak maken via facebook of BlackBerry en plunderen, vreugdevuur van auto’s en politie pesten.

Feyenoord fans trekken naar het Maasgebouw. Voorzitter Gudde functioneert niet. Feyenoord staat bovenaan. Coen Moelijn is dood. Bij AJAX functioneert helemaal niets. De hele organisatie is verrot. Volgens Cruijff. De organisatie die hij eerst af heeft laten treden was ook verrot. De geest van Cruijff. Terug in de fles!!

Groot conflict tussen Thailand en Cambodja. Ze beschieten elkaar, beschadigen een tempel en creëren een nieuw conflict vanwege de beschadigde tempel. Wat is er mis met de wereld?

2011, het jaar van bezuinigingen en demonstraties. Van gevallen en gevangen ‘leiders’. Het jaar van overstromingen en bevingen. Van de euro en de EU. Kijk naar morgen mensen. 2011 staat op het punt 2012 te worden. Onthoud het goede, leer van je fouten en leef je dromen. Een goed begin, …

Zo ouwe boom. Hoe lang sta je daar nu al? Met je takken en je bladeren en je dikke, knoestige stam. Zomaar wat te waaien, in het razen van de wind. Bedekt met een diepgroene laag mos en zo’n paddestoel met kloven. Je huist insecten en een eekhoorn, misschien zelfs wel een oehoerige uil. Vogels zitten op je takken, kindjes klimmen bij je omhoog. Soms word je betiteld als huis van kabouters, maar daar geloof ik niet zo in.  Je bent een robuuste, stoere boom, geen sprookjesachtige duisterheid. Je wordt gebruikt voor het maken van hutten, bent idyllisch en van vroeger. Je bent gekerfd voor t leven, ik hartje jou, jij hartje mij. De liefde is allang verdreven. Maar jij, volgroeid twijgje, overleeft de tranen. Een oude, verrotte schommel wiegt piepend aan je tak. Nog slechts een enkele maal een zwieper. Jij sta in de weg, jij veredelde houten plank. Een hond haalt zijn been op en piest tegen je aan, je krijgt een schop of wordt geamputeerd. Brandhout ben je. Voer voor de houthakkers. Verheven tot krant of hoogst interessant weekblad. In stukken gezaagd drijf je met de stroom mee. Word je een blokhut of een schutting, versnipperd op een bospad. Ja je timmert zo aardig aan de weg, uitgeholde kano. Diep geworteld in moeders aarde, met je appels, peren of kastanjes. Eikel!! Lekker aan het treurwilgen omdat je blaadjes vallen? Hoe oud ben je nou eigenlijk? Zaag je doormidden en tel je kringen. Bescherming tegen de regen, een schuilplaats tegen eng. Gespleten door de bliksem, aangebrand vuur en vlam. Met hele bossen tegelijk. Vang je wind want zo hoog. Waai maar lekker door je leven. Raas je takkenbos. Ik kijk tegen je op en droom je ritme. Je kale takken verlangen bladeren.

Ik ben een fucking mannetje van papier

Scheur me kapot, ik ben niet van hier

Ik hoor in een boek, een verhaaltje, een gedicht

Ik ben als een schaduw zonder gezicht

Ik voel me gekreukeld, verscheurd

Mijn gedachten inktzwart gekleurd

Als oud papier waai ik door het leven

Niemand die nog iets voor mij zou geven

Was ik maar een krant, dan werd er op mij gewacht

Dan werd ik gedrukt, diep in de nacht

Dan was ik niet inhoudsloos, werd ik gelezen

Mijn handzaamheid volop geprezen

Maar nu, ik dien geen enkel doel

Ik ben een mannetje van papier, zonder gevoel

Soms stap ik op de fiets en eindig ik in Rome. Althans, dat is het doel. Basel betekent dat het doel al wat realistischer is dan toen ik in Den Haag op de fiets stapte. Maar daar gaat dit verhaaltje niet over. Eigenlijk weet ik überhaupt nog niet waar dit verhaaltje over gaat. Ik heb wel iets waar ik over wil vertellen. De strandjutter. Al is het strand in geen velden of wegen te bekennen. In geen vele velden en geen vele wegen. Strand vervang ik dus door weg, de wegjutter. Het fijne van fietsen is dat je snel genoeg gaat om veel te zien (ten opzichte van bijvoorbeeld wandelaars) en langzaam genoeg om alles te zien (ten opzichte van automobielrijders). Alles. Dus ook de rotzooi langs de weg. Maar daar wringt nou net de schoen. Is het rotzooi? Terugkomend op de schoen. Heel veel schoenen, de ene keer een linker, de andere keer een rechter. Soms het gehele paar, soms alleen een zool of een veter. Meestal niet mijn smaak of mijn maat, maar ik had ondertussen op zijn minst een kleine afdeling van Scapino kunnen vullen. Maar daar blijft het niet bij. Sokken, truien, shirts, spijkerbroeken, ondergoed, van hippe bokser tot kinky stringetje, zelfs een stropdas ben ik op mijn tochten langs ´s werelds wegen tegengekomen. Aan de babies wordt ook gedacht. Luiers, velen luiers versieren het landschap. Hangend in een dor bosje of uiteengereten in de berm. Over de inhoud kan ik geen mededeling doen, maar over het recyclegehalte heb ik mijn twijfels. Een marktkraam met tweedehands schoenen en kledij behoort dus tot de mogelijkheden.

En er is meer. Glas, heel veel glas. Bruin, groen, kleurloos. Glas. Soms heel. Meestal kapot. Op de weg. Waar ik fiets. Met bandjes. Vol lucht. En glas. Glas dus. Flessen, flesjes. Wijn, bier. Op een autoweg. Reist bij mij de vraag wat een automobilist doet met bier of wijn in de auto. Alcoholslot!! Ik zie hier brood in. Glasblazers, glas in lood ambachtslieden, glasbakken, vindt hier uw materiaal.

Van glasbak naar papierbak. En kartonbak. Kranten, gewoon papier, of wat er van over is. Boeken. De bijbel!! Tijdschriften. Meestal delen, met regelmaat niet meer in de huidige vorm. Boekkraampje met oude, beschadigde boeken en / of tijdschriften en zeker de oudpapierophaaldienst van menig lokale voetbalclub kan hier wel wat euro´s ophalen. En dan de verpakingsmaterialen. Des te dichter bij een grotere stad, des te fastfoodachtiger de berm wordt. Persoonlijk heb ik hier vaak nog wel wat aan. Voor mij is het als een steenmannetje, een markeringspunt dat je op de goede weg zit of dat ergens eten of drinken te vinden is. Wrappings van de Mac en ik ruik leven in de leegte. Maar soms die twijfel. Zo ver van de bewoonde wereld en daar ligt weer een litertje gele M. Hoe komt dat daar? Spaar je het op in de auto en leeg je het in de grote leegte? Geeft mij weer kilometerslang nadenken.

Schoenen, kleren, glas, papier, verpakkingen. Plastic, piepschuim, sigaretten, autobanden, immense lappen kapotte autobanden, knuffels, poppen (eng), half opgegeten broodjes, echt alles vind ik op mijn weg. De weg van de overheid uiteraard, maar als ik fiets is het mijn weg.

Kom ik bij de slager, of lijkdelver, afhankelijk van de mate van verspreidheid. Dode beesten. Uiteraard vele vogels en konijntjes. Ook gezien, eekhoorntjes, vosje, egeltjes, herten, moose, slangen, hagedissen, kikkertjes, eenden, sprinkhanen, alle dode insekten daar gelaten. Meestal begint het met de geur, de verschrikkelijke stank van dood, eindigend met de aanblik van een opengereten en / of aangevreten, met maden en vliegen gevuld kadaver van het soms onidentificeerbaar wijd verspreid individu. Uit het dierenrijk ben ik eigenlijk alleen nog nooit een vis op de wegen tegengekomen. Zelfs geen visstick of visburger of vis in burger.

Zo blijkt, net als op het strand is ook op de weg veel bruikbaar materiaal te vinden. Een kleine speurtocht op wikipedia leert dat strandjutten illegaal is in Nederland. Alles wat men vindt moet men naar de politie brengen of naar een strandvonder (vaak de burgemeester).

Dus, pak je vuilniszak of huur een boedelbak, struin de weg af en dump alles wat je vindt voor het stadhuis of het politiebureau. Misschien wat minder parkeerboetes en wat meer toezicht op de berm als stortplaats.



Een woord met vele betekenissen. Missen komt in alle geledingen van de samenleving voor. Komt op allerlei manieren tot uiting en heeft vele verschillende betekenissen. Missen.

In de sport kan je missen. Voor open doel. Een opgelegde kans. De aanvangshoogte. Een bochtje. Een horde. Een poortje. Het stokje bij de estafette. Een kampioenschap, titel of medaille. Op een haar na of ruimschoots. Het kan afgedaan worden als domme pech, ‘iedereen mist wel eens zo’n kans’. Het kan afgedaan worden als ongeloof, ‘hoe is het mogelijk dat je die kans mist, zelfs mijn kreupele schoonmoeder …’.

De modewereld zit uiteraard ook vol met missen. Je hebt miss Alkmaar, miss Noord-Holland, miss Nederland en miss Universe. En er zijn dan weer veel misters die graag zo’n miss onder hun hoede nemen. In die wereld is ook wel het nodige goed mis.

De kerk heeft missen. Al is een kerk vaak niet te missen. Er is de ochtend-, de middag- en de avondmis. Met kerst is er de kerstmis, en vaak een nachtmis, en met Pasen de paasmis. De huwelijksmis, de engelemis, de hoogmis, de zielemis. Daarnaast nog de gelezen ofwel stille mis of de ietwat opgeleukte gezongen mis. Zoals de naam al zegt ondersteund door wat hippe liederen. Bij al deze missen kan de misdienaar uiteraard niet gemist worden. Tsja, de misdienaar. Door vele ‘goed heilig mannen’ werd de misdienaar met regelmaat ook niet ‘gemist’.

Buiten al deze vormen van missen is er nog het dagelijks missen. De trein. Een oproep. Een afspraak. Een voorwerp. Als autorijder een fietser net missen. Als fietser de trambaan net missen. Missen als excuusvorm is ook een wel gebruikt fenomeen:

“Ja sorry, MAAR doordat ik thuis op de trap een trede miste, stapte ik net iets later de deur uit en werd ik op een haar na gemist door een langsrazende auto. Op het station merkte ik pas dat ik m’n OV-chipkaart miste. Kaartje kopen en dus op een seconde na, echt waar een seconde, m’n trein gemist. En nu heb ik dus die afspraak gemist. Weet ook niet wat er aan de hand is, maar alles liep mis vanochtend.”

En dan missen in de pure zin van het woord. Iets missen. Of iemand. Ook niet onbelangrijk.

Persoonlijk mis ik best vaak, best veel. Met regelmaat mis ik fysiek bezig zijn. Fietsen, hockey, de heerlijke pijn van bewegen. Ik mis schrijven. Biertjes drinken. Ik mis Alkmaar. Ik mis zelfs een stad waar ik tot voor kort maar één keer per jaar heen MOEST. Ik mis de zon als hij niet schijnt. De wind als hij niet waait. En ik niet fiets. De bergen als ze er niet zijn en de zee als hij er niet is. Of zij. Ben niet zo feministisch ingesteld!! Attributen, omgeving en omstandigheden. Ik mis m’n beste vrienden, woonachtig in Canada. Ik mis m’n neefjes en nichtjes als ik ze even niet zie. Ik mis m’n vrienden als het leven een te druk leven leidt.

Je mist iets pas als je het niet, of even niet, hebt. Je mist iemand pas als diegene niet, of even niet, bij je is. Het fijne van missen is het gelukkige gevoel van weerzien. Het uitkijken en toeleven naar de dag dat je haar weer ziet. Tot die tijd, missen.

Soms zijn er van die dagen dat ik wil schrijven maar het papier blijft leeg. De woorden zijn er wel maar ze blijven niet plakken. Ik bedenk de meest rare theorieën. De meest bijzondere onderwerpen om over te schrijven. Zo denk ik aan een driehoek. De driehoek van het bestaan. Misschien wel de driehoek van mijn bestaan. Een driehoek heeft zoals misschien bekend drie punten. Zonder drie punten is het geen driehoek. Een puntje extra maakt het een vierkant, vierhoek of rechthoek. Een puntje minder maakt het een lijn. Een simpele lijn. Levend in een driehoek zit je nooit op één lijn. De driehoek dus.

Mijn meeste gedachtegangen ontstaan tijdens fietsen. Niet dat ik zo vaak intelligent denk wanneer ik fiets. Al stel ik überhaupt ernstige vraagtekens bij de intelligentie van mijn denken. Ik bedenk of ik nog harder kan, of ik een goed gemiddelde haal, of een vliegje doorslikken schending van het akkoord der vegetariërs betekent, of ik ingehaald ga worden en of ik kan mee zou kunnen draaien in een peloton (#grootheidswaanzin). Fiets ik langer dan denk ik vooral of ik genoeg water heb, of ik genoeg eten heb, of ik ergens eten en water zou kunnen vinden mocht ik niet genoeg hebben, of ik wel een slaapplaats vind en waar, of het zal gaan regenen, of er nog meer bergen komen, of de wind zal gaan draaien en meer van dit alles. Fiets- en overlevingsdenken dus.

Lang fietsen laat echter ruimte. Ruimte voor theorieën. Zo ontstond vorig jaar mijn bergtheorie. Het is net als het bereiden van een maaltijd. De aanloop naar een berg toe, je maakt een lijstje, doet boodschappen. Kan lang duren, kan kort duren, maar het is noodzaak, anders kom je er niet. De klim begint. Je staat uren in de keuken. Hakken, snijden, schoonmaken. De één na de andere pan gaat op het fornuis. Zweetdruppels, uientranen. Je klimt en klimt. Van bocht tot bocht. Van heel steil naar iets minder steil. Het duurt eindeloos. En dan zie je de top en ben je boven. Het eten is klaar. De bordjes kunnen op tafel. Het hoogtepunt, de afdaling. Servetje op schoot. Bestek in je handen. Misschien een schietgebedje. Smakelijk eten. En voor je het weet ben je beneden. Je bord is leeg. Uren voorbereiding, uren klimmen en voor je het weet is het op, je bent beneden.

Daarnaast praat ik in mezelf, tegen mijn fiets en ben ik erg goed in het rapporteren van alles in mijn omgeving. Des te zwaarder het is, des te sneller komt het. De knop gaat om. Zo hard mogelijk trappen en ik begin te ratelen. Een combinatie van een radioverslaggever van sportwedstrijden en van vroege vogels, en een marktkoopman. De kilometers vliegen voorbij. Voor mijn medefietser vast niet snel genoeg.

Zo eens in de zoveel tijd ontmoet je iemand, iemand als Anouk. Anouk is anders, maar Anouk is zichzelf. Anouk kenmerkt zich door ogenschijnlijke openheid en de kwaliteit je meteen thuis te laten voelen. Anouk brengt een lach op je gezicht en laat je nagenieten. Anouk laat je terugkeren.

Anouk is simpel en bijzonder. Anouk is echt en gemaakt. Anouk heeft een gezicht. Anouk gaat gedekt onder een dikke laag make-up. Smeersels en poedertjes. Stiften en lakjes. Haar blonde haren opgestoken, een wilde lok verraadt haar losbandigheid. Anouk is wat rond. Het past bij haar. Het maakt Anouk de persoon die ze is. Anouk is niet bang voor de wereld. Anouk hoeft zich niet te verschuilen. Anouk leeft.

Anouk is zo iemand die je niet hoeft te kennen. Die je maar één keer hoeft te zien en waarmee je een fantastische avond in een oude dorpskroeg kunt hebben. Anouk heerst op de barkruk. Ze praat je onder tafel en je laat het gewillig toe. Anouk maakt de avond, ze voelt zich goed. Ze houdt van haar publiek. Ze vermaakt haar publiek. Ze kent haar plaats in de maatschappij. Anouk is er om andere te bedienen. Ze weet het. Ze doet het.

Anouk is open en eerlijk. Ze gaat haar eigen weg. Door niets of niemand te sturen. En dan opeens is ze weg. De gasten in het ongewis achterlatend. Migraine aanval is bril halen. Een puffende steun brengt haar terug. Ze wijst op de groots aangekondigde oesters van de week en komt er meermalen op terug. Als ze zich omdraait en je tafel verlaat, kijk je uit naar de volgende gang. Anouk kan niet vaak genoeg vragen of het smaakt. Maar dat doet ze nooit. Anouk is Anouk. Ze doet het op haar manier.

Anouk is onbeholpen. Anouk doet zoals het hoort. Maar op z’n Anouks. Anouk laat wat vallen. Anouk laat het liggen. Ze zegt een gezellig kaarsje. Haar gezichtsuitdrukking belet je het serieus te nemen. Anouk kan kijken alsof het haar niks doet en ze meent het. Anouk ademt de verhalen van de tuin.

Anouk herrinert. Anouk kent haar tafels. Anouk vergeet niet meer. Anouk is aanwezig. Anouk is geïnteresseerd. Anouk weet wanneer te komen. Anouk weet wanneer te blijven. Anouk weet wanneer te gaan. Ze geeft je de ruimte, wil je die pakken. Ze bindt je, ben je geboeid. Anouk weet dat er een volgende keer komt. Anouk is rustdag, Anouk is zondag.

En dan volgt de afrekening. Dagen, weken later loop je langs. Vol verwachting tuur je naar binnen hopend op een glimp. Aah Nouk!! Je stapt naar binnen, laat de avond je gewoon gebeuren. Anouk zal je verrassen. Anouk is Anouk!!